Het was een mensonterend
moment, toen ik de Expresivo van Susana Balbo (Ben Marco, Dominio del Plata)
leerde kennen. Stap 1: mijn maestro vroeg me “ah, ik dacht dat je deze
vrouwelijke wijnmaker kende”. (1) Mijn feminisme onderuit gehaald. Stap 2: ik proefde. Ik dacht al iets te kennen over Bordeaux blends
in het buitenland, maar deze schakelde het hele zenuwstelsel uit. (2) “Was
ik dronken? waar blijven de woorden die ik meestal meteen uitkraai?” Stap 3: ik zocht een tak, een strohalm, een dental floss om me uit
dat moeras van verwarring te trekken. Zoals: deze wijn, bij welk gerecht? (3)
De nasmaak was zwoel, smoky, eind-zomer-zwarte-bessen-plukkend in een wild bos.
Ik hoorde mezelf zeggen: bij deze rook ik een sigaret.
Onlangs had ik de
kans om een sigaar-rode wijn tasting te leiden. Diezelfde Expresivo 2006, die
in sixpack niet lang na de eerste ontmoeting in mijn kelder rustte, kwam bij
alle 16 sigaren als perfect match uit de proeverij. 16 Habano aficionados
werden lyrisch. Ik had gelijk gehad.
Eergisteren, het
kan geen toeval zijn, stond de stand van Kaapse Leeuw net tegenover de stand
van de Bodegas Etchart die ik op de Argentijnse ambassade assisteerde. Kaapse
Leeuw voert Dominio Del Plata in. Ik beefde erop af. Mag ik aub de 2008
Expresivo proeven?
En dan moest de
barbecue met Argentine Beef nog komen.
Ik kreeg 2 geopende
flessen van Susana Balbo mee naar huis: de Brioso en de Signature.
Terug thuis
herproefde ik zuinig en bracht de flessen zonder verwijl naar mijn vader, die
af en toe moet toegeven dat 25+€ wijnen onbetaalbaar lekker zijn.
(4) Soms vind je
zoveel vriendschap en bewondering in een fles wijn, dat het pijn doet.