Alsof een suffige Europese instantie erachter
zit, zo klinkt de titel. En toch is dit initiatief een introductie waard. Je
moet maar denken dat je een wijnproducent bent en trots op de vrucht van je
arbeid. Een vrucht die je als wezen de wereld instuurt, want je hebt geen idee
welke lippen aan je wijn zullen hangen. Een toenemend aantal Europese en
Amerikaanse wijnmakers heeft genoeg van die anonimiteit. Je kan je ook
inbeelden een stad te zijn, onder de knoet van provinciale, arrondisements- en
regionale overheden. Urbane promotie blijft patriarchaal. Dan kan je misschien
op het wereldwijde web een plaatsje veroveren dankzij de lokale wijnproductie. Joining hands: zo werd Recevin geboren.
Een Europees netwerk van wijnsteden, met Amerikaanse tegenhanger. Die onbekende
proever, koper, liefhebber, kunnen we die naar de stad lokken, kunnen we die op
het wijndomein ontvangen? Dit is het andere transport: van consument naar
wijnbouwer.

De
idee is totaal bijtijds: de bewuste consument die kritisch-nieuwsgierig naar
het product kijkt. De consument die, naast wijn, ook reizen consumeert. Steden
die zich losrukken uit strakke structuren en verbroedering zoeken via wijn en
digits. Maar de driehoek wijn-consument-stad is niet alleen virtueel.

De Europese wijnsteden van Recevin bevinden zich momenteel tussen Hongarije en Portugal, met een luchtbrug naar Griekenland. Griekse wijn. Oei. Was dat niet die… in dat haventje waar…? Rewind. Sinds wij een maand door Griekenland trokken en onze eigen wijnroutes maakten, zagen we veel potentieel om de puntjes met elkaar te verbinden. Helleense wijn is overal, met meer bekendheid op Santorini en in Nemea. Om er maar enkele te noemen. Het verbaast dan ook niet dat net deze streken de spots van befaamde wijnhuizen op hun toeristische plattegronden vermelden. Op Santorini, we geven het op een blaadje, is de toerisme-en-wijncirkel rond. De meeste Griekse wijnstreken vechten echter tegen vooroordelen en zweven momenteel nog als in het melkwegstelsel. Dit maakt hen des te interessanter. De ambitieuze Griekse wijnbouwer schuwt het stedelijke niet langer maar wel de logge overkoepelende organen. Bijgevolg proberen ze zelfverzekerd op eigen kracht uit de schaduw te treden. Zelfs in het kleinste oord wordt nagedacht over export naar het buitenland en het aantrekken van toeristen. Met behulp van mijn netwerk kwamen we binnen in de keuken en in de kelder van de wijnman en wijnvrouw. We proefden pure sappige eigenwijze Griekse wijn, die heel breed gaat in de culinaire mogelijkheden en die van zichzelf weet dat hij een ambassadeur nodig heeft in het buitenland. Recevin kan zijn nut bewijzen in het verzamelen van best practices. We zeggen zonder blozen dat we alvast een stuk van de weg hebben uitgestippeld.

In
dat prille verbond van wijnsteden zijn er nog landen met te weinig aangesloten steden.
Niet alleen Griekenland zoekt de weg naar de consument. Moeten we toegeven: wat
dit land aan toeristische attracties te bieden heeft, is bijna niet te
boekstaven. Waarom jaarlijks miljoenen toeristen naar Griekenland trekken,
hoeft geen argument. Maar het waarlijk wonderlijke, met een glas godensap in de
handen, kijkend over valleien en voetbadend aan kusten van een land waar de
kern van onze beschaving ligt, is deel te zijn van de heruitvinding van
zichzelf die de Grieken resoluut hebben gekozen. De wijncultuur die zo
vreselijk oud is, vormt daar het beste bewijs van. Wijnroutes zijn moderne,
actieve getuigenissen. En eindelijk
goede wijn proeven op vakantie!