“Ik heb voor u gestemd hé” kwam een sympathieke man me
zeggen. Stamelende ik. “Je stelde jezelf
toch kandidaat als Wine Lady of the Year?”

Enkele googlekliks later zag ik het staan, op de website van Foodprint: tussen de vijf
bekende vrouwen met ronkende beschrijvingen stond ook Vicky Corbeels. Wie is
die vrouw, dacht ik bij het lezen van mijn eigen beschrijving.

Intussen zijn we twee maanden verder en de stemming loopt op
zijn einde. Op 10 januari, mijn verjaardag godbetert, verloopt de deadline. De
afgelopen twee maanden ging ik een beetje improviseren. Een link in mijn
handtekening, een zinnetje op mijn website. Facebook ook, ik kon zomaar eens
600 vriendjes overhalen… en natuurlijk mijn internationale netwerk van wijn en
niet-wijn.

In die twee maanden werd ook meer over de organisatie van de
verkiezing bekend. Foodprint (van de betere edities van Culinaire Ambiance),
Meyhui, Winterhalter en deelnemende instituten als Gault Millau zetten sinds
zes jaar hun schouders onder het “Sommelier of the Year” event. Met in 2015 de
eerste “Wine Lady” omdat vrouwen wel zeer aanwezig, maar onderbelicht blijven
in het wijnsegment. Blijk ik de shortlist gehaald te hebben, ondersteund
door –totnogtoe- nobele onbekenden. Wat een… eer. Want laat nu net het minst
interessante aan mezelf zijn, dat ik een vrouw ben (quote Nilofer Merchant, dankzij Elke Jeurissen). Mijn
1.77m en zware stem zijn geen poppenattributen.

(Hier haal ik een deel door, want ik post dit pas 2 maanden
later) (seconden tikken sneller dan mijn hartslag, these days)

Maandag 16 maart is het zover: dan staat er een Wine Lady of
the Year op het podium in de Gentse Flanders Expo. En een Sommelier of the
Year. En een Pizzaiolo en een Culinaire Persoonlijkheid. De resultaten blijven onder embargo tot dan. Alvast een
ongelofelijke merci aan al mijn stemmers. Er staan me liters degustaties te wachten
als ik win. Als.