Het begon met enkele aanmoedigingen om in te schrijven voor
de competitie Ambassadeur Champagne. Ik dacht dat ik de grote lijnen over de
vinificatie van champagne kende, tot op het moment dat ik besliste deel te
nemen.

Thema voor 2018: dégorgement en dosage. De vragenlijst en
korte dissertie die met de kandidatuur gepaard gingen, brachten twijfel over
wat ik precies wist en de berg van details die ik nooit eerder aanraakte. Wat
een dagtrip werd dit.

Heerlijk studeren op het onderwerp waar ik al jaren over
lesgaf. Het overbrengen van de procedure in de meest eenvoudige bewoordingen
leek in de verste verte af te staan van de details van het champagne maken. Ik
nam er technische boeken bij, bezocht champagne producenten, had vragenlijsten
op basis van het lastenboek waar ik vele noodzakelijkheden had gehighlight.
Hoezo geagregreerde persen, hoezo percentages van chaptalisatie, hoezo het
vrijgeven van reserves, hoezo hoezo hoezo?!

Het werd snel duidelijk hoe mijn theoretische veronderstellingen
een andere taal hanteerden van het jargon van de man op het druivenveld. Ik
sprak Chinees, de champagne maker Latijns. Het is door toevallige, onverwachte
tussenkomsten dat ik begreep dat de wetteksten die champagne omkaderen, een
andere realiteit belichamen dan de vragen die ik, puur voor het theoretische
inzicht, kon stellen.

Mijn begrip en bewondering voor champagne werden er alleen
maar groter door. De techniciteit en grond-eigenheid van champagne zijn zo
uniek, dat champagne makers ze door en door belichamen. De wetteksten, in de
vorm van lastenboeken, zijn strikt en onverbiddelijk. Toch is er een ongekende
diversiteit, waar ik nog maar het tipje van de ijsberg had gezien. Vanop een
afstand, met de verrekijker.

Zo goed als ik kon bereidde ik me voor. In Amsterdam
organiseerde Perswijn de ongeëvenaarde Tour de Champagne, net voor de finale.
Daar leerde ik de onnavolgbare Michiel Demarey kennen, de ridder, de
Champagnist. Ik verloor mezelf in dosages, prise de mousse, Krug en Veuve en een
andere Veuve en tientallen onafhankelijke champagne huizen die onberispelijk
mooie flessen op de markt brengen.

De finale haalde ik, maar ik bleef laureate. Gelukkig maar,
want ik word tenminste niet op falingen afgerekend. Integendeel, ik zal nu
lesgeven aan professionelen en nooit meer champagne op dezelfde lijn zetten als
“andere méthodes traditionnelles”. De afgevaardigde van het CIVC zei me na de
concours, dat ze tijdens mijn proef het gevoel had dat ik champagne wàs. “Ik
belichaamde de druiven en het geweld van de vinificatie”. Een mooiere erkenning
van hoe ik in het wijnwereldje sta, kon ik niet krijgen. Ik was het, die de
prise de mousse onderging. Ik was het, die vocht tegen de oxidatieve shock. Ik
ben het, die het onderwerp nooit meer loslaat.

Ieder die geïntrigeerd is door deze concours Ambassadeur
Champagne, raad ik aan om deel te nemen. Het is een trip voor de obsessed, een
streling voor het ego. Of ik zelf nog deelneem, laat ik in het midden. Het is
en blijft een competitie, waar een leergierige strijdlust moet passen in een
strikt kader. De compensatie is niet niks, een week tussen de goden in
champagne voor de Europese finale, maar onder de radar ontdek ik intussen
tergend mooie proeverijen …