Blog Image

De wijnwereld van Vicky

Kopbrekers en smaakspinsels

Wijnproeven is pure nostalgie. Wie heeft het me nog niet horen zeggen? Intussen is mijn mapje “hersenspinsels” ook nostalgisch geworden. Ik schrijf al langer dan ik aan mijn website viconsult.be sleutel, en ik laat de frustratie varen.
Veel over wijn nagedacht. Op onbekend terrein begeven. Wie wil, mag meevaren op deze stuimige wateren van eindeloze verbazing.
Over meevaren gesproken:
zie www.griekswijnlandschap.viconsult.be

Megavino 2019: terug naar het publiek!

Uncategorised Posted on Mon, September 23, 2019 20:58:58

Het Megavino 2019 wijnfestival komt eraan op 11, 12 en 13 oktober in Brussels Expo. Marc Roisin en Vicky Corbeels kondigen 5 grote nieuwigheden aan :
1 – Mégavino is een consummentenbeurs,
2 – Meer dans 40 wijnbouwers,
3 – Direct aankoop van de wijnen tijdens Mégavino,
4 – Ateliers met Eric BoschmanPascal JassogneMarc Roisin en Vicky Corbeels,
5 – Vinogusto.com wijn selectie !



April in de Lingua d’Oc

Wijnen om te reizen Posted on Wed, April 11, 2018 23:37:07

Het is april, we slalommen in de Languedoc en op het einde
van de dag zijn we bevroren. We zien onweer, strakke wind vangt onze haren,
straten lopen over, het dakraam van de wagen klettert onder de hagel. Hagel!
Het seizoen slaat genadeloos toe op de beginnende vruchtbaarheid van de
wijnrank. De volgroene knoppen zitten nog strak aan de draagtak in de
Minervois, maar in Picpoul de Pinet openen ze al iets verder. Daar hadden we,
op dag drie van ons geweldig georganiseerde minitrip, de eerste en ook laatste
zonnestraal gezien op het biodynamische veld van Anaïs (dochter) en Yves (vader)
Ricome. (Nog) geen hagel of vries rond Béziers en het Bassin de Thau, wel in
Saint-Chinian. Voorlopig ook geen paniekerige reacties, enkel “de regen komt
wat laat, maar na 6 maanden droogte zijn we tevreden met elke druppel”. Wijnmakers
zijn weerbaar. Hadden ze er tijd voor, ze zouden zalen vol mindfulness kunnen geven.

We waren vier genodigden van het CIVL, het interprofessionele
comité dat de belangen van de Languedoc wijnen behartigt. Ons werd a priori gevraagd
wat we precies wilden (her)ontdekken in de 240.000ha grote regio. Bleek dat bij
ons vier nogal gelijklopend: de bio-tendens, nieuwe appellaties, nieuwkomers in
de gemeentelijke appellaties. Dat we net voor de bloei kwamen, wanneer de
wijngaard op zijn sensueelst geurt, kon het vooruitzicht naar een drukke
vierdaagse door vijf Occitaanse wijnregio’s niet drukken. “We” waren de
gelukzakken Andy De Brouwer (Les Eleveurs in Halle), Julien Stéphant (Etiquette
in Brussel) en Eric Boschman (zichzelf, overal) en ikzelf.

Het CIVL stuurde ons op weg met drie elkaar aflossende
dynamische medewerkers: het eerste teken dat de streek zich na jaren van inperking
van het productieareaal aan het herpositioneren is. Was ook de eerste
boodschap, vlakbij het Canal du Midi, in het Maison du Vin van de Minervois: de
rendementen van de wijnmakers die tot de appellatie (blijven) behoren, liggen
al zo laag, dat niet velen zich aan overproductie kunnen bezondigen. In de Faugères,
de enige appellatie ter wereld die uitsluitend op schisten ligt, hetzelfde
besef: de pejoratieve bijklank als “wijnplas van Frankrijk” (samen met de
Roussillon blijft het wel de grootst producerende wijnregio ter wereld), schudt
de Languedoc van zich af. Andere aandachtspunten van de producenten in de Languedoc:
het bewaarpotentieel en de aantrekkelijke aankoopprijzen (want weinigen
lijken erbij stil te staan dat ook syrah-carignan-grenache-mourvèdre en marsanne-roussanne-picpoul
en de andere lokale druiven stijlvol kunnen verouderen), de vraag of syrah
vloek of zegen is voor de regio, het beschermen van oorsprongsbenaming (piquepoul
heet de druif, Picpoul de Pinet de regio: wat als de Australische “picpoul” op
de Europese markt komt?), het biolabel in een regio die van nature geschikt is
voor druiventeelt, de onderlinge solidariteit en het gedeelde kwaliteitsstreven
binnen de subregionale associaties, respect voor het verlaten van de platgetreden
paden (biodynamische wijnbouw, aanplant regio-vreemde druivenrassen o.a.).

Werden ontmoet,
gesproken, uitgehoord, zeer in waarde geacht: Pujol-Izard, Château l’Amiral (2009!),
Château Tour Boisée, Château Guery (alle Minervois), Mas du Soleilla (La
Clape), Domaine Léon Barral (2004 !), Domaine du Causse Noir, Domaine
Florence Alquier, Château Laurens, Domaine du Météore, Domaine des Prés Lasses/Château
Autignac (alle Faugères), Domaine Turner Pageot (Pézenas), Domaine La Croix Gratiot
(2013 !) Cave de l’Ormarine, Domaine Félines Jourdan (alle Picpoul de
Pinet), Domaine La Madura, Domaine Castigno, Domaine La Maurerie (alle
Saint-Chinian).

Ik wou nog weten hoe het zat met de classificatie van de cru’s:
tot voor enkele maanden telde ik er zeven, omdat de officiële website dat zo
liet vermoeden, maar het werden er steeds minder naarmate de trip vorderde en de
vraag letterlijk gesteld werd. Over
Corbières-Boutenac, La Clape, Minervois-La Livinière lijkt iedereen het eens.
Over Saint-Chinian Berlou, Saint-Chinian Roquebrun, Terrasses du Larzac en Pic
Saint Loup niet.

(Intussen gaf de Middellandse Zee ons nog meer fraais: vers geplukte mosselen en oesters uit het Bassin de Thau, tielle à la sètoise en andere lokale delicatessen in een schandalig gezellige lijst van lokale bistro’s. Wijnschrijven. Het went nooit.)


(foto’s genomen door de reisgezellen en mezelf)



After 500 years, you get used to the place

De eerste keer Posted on Sun, January 28, 2018 18:03:35

De uitspraak pik ik van Diego
Barrerar (Bodega Teneguía) die de druivenvariëteiten op La Palma toelicht. De flora
in de vracht van Spaanse zeevaarders, die het eiland met Berberse en Portugese
invloeden koloniseerden, wordt nu als autochtoon beschouwd. De malvasia heeft
Kretenzische wortels en is traditioneel late oogst, natuurlijk zoet en op hout
bewaard. Restsuiker is des eilands, de “afrutado” is betaalbaar halfdroog maar
smaakt lekker off-dry.

De druivenstok is gewend geworden
aan dit eiland. Aan zijn omstandigheden van vochtige schaduw (onder 500m en in het
oosten), zon (tussen 500m-2000m en in het westen), vulkanische grond (as, puimsteen,
zand in het zuiden) stenige lagen (drie miljoen jaar oud in het noorden rond de
centraal-noordelijke krater) en wind (alisios wind en wolken uit het oosten).

Gewenning trad ook op aan viticultuur
en vinificatie: kleine percelen met verschillende variëteiten pie franc door elkaar, en vaso, en rastro en andere laag-bij-de-grond begeleiding van de plant,
opvoeding op kastanje- en dennenhout. Op dennenhout mag enkel wit, rood en rosé
in het noorden onder de stijl tea wine.
Trends zijn het in ere herstellen van die tradities en nieuwe internationale
experimenten zoals het droog vinifiëren van malvasia, het oogsten voor absolute
rijpheid, het bewijzen van bewaarpotentieel en parcellaire selectie.

Denominación de Origen (Protegida) La Palma, zonder subregionale
onderverdeling, is voor ambitieuze, reizende wijnmakers een blok aan het been.
De oorsprongsbenaming laat toe om eenzelfde druif over de hele 600 ha
wijnareaal van het eiland te plukken en te assembleren, maar niet om druiven
van eeuwenoude percelen samen te vinifiëren (want “teveel witte druiven in een
rode blend” bijvoorbeeld). Tenerife doet het op dat vlak beter en is bekender
bij de wijnliefhebber: het heeft om te beginnen 5 sub-DO’s.

Parcellaire vinificatie geeft
complexe en authentieke wijnen voort, dat proefde ik bij Bodegas Teneguía en
bij Vinos Matias i Torres, beide in het zuiden (Fuencaliente) opererend.

Bij Bodegas Teneguía (coöperatieve
ontstaan in de jaren ’70) is de serie Llanos Negros een experiment van
overtuiging: een blend van 4 witte druiven (listan, sabro, malvasia, vijariego)
bleef acht jaar op inox en werd gebotteld onder de naam “La Tabaquero“. De “La
Time” bevat listan blanco die 15 jaar op cement verbleef. Teneguía’s wijnmaker
Carlos Lozano past nog het liefst parcellaire selectie toe, rotsvast overtuigd
van het ijzersterke karakter van de druiven als monocepage en in assemblage.

Victoria Torres is vijfde
generatie en eerste vrouwelijke wijnmaakster bij Matias i Torres en heeft het
hele proces, van perceelselectie tot marketing, in eigen handen. Zij maakt
wijnen die tot de meest specifieke, onconventionele, fragiele van het eiland
behoren, alle met haar stempel. Sinds
2010 zoekt ze uitbreiding in gehuurde percelen, streeft naar bio zonder label, vertoeft
ze in de cirkel van wijnmakers die het contact met professionelen op prijs
stelt uit nieuwsgierig eigenbelang. Ontstellend lang in nasmaak, eerlijk et energiek
zijn haar verschillende cuvées van listan blanco. Sinds de 19e eeuw is
de listan, palomino op het vastenland en mission in Zuid-Amerika, de favoriete
underdog van de familie. De druif onderscheidt de noordelijke van de zuidelijke
percelen op La Palma en overheerst de vinificatie. Op kastanjevat (waarvan, ik quoteer,
de toasting het omgekeerde effect heeft van eikenvaten) is de listan tintenlend
en blijven minerale bodem en zomerfruit primeren. Onder een laag flor doet de verfrissende
smaak (“gedistilleerd water” volgens de wijnmaakster) niet onder voor de geur
van gebakjes, fruitlikeur en nootjes. Victoria experimenteert met constante
fermentatie op inox voor de listan uit het zuidelijke Fuencaliente. De smaken
van zilt, wiite pruim, nootjes, witte chocola, gedroogde/patisserie citrus
schil is zo verschillend van de listan uit het noordelijke Garafia, waarbij de rijpe
zuren van gestoofd rabarber, gember, zaagsel de kop opsteken. Beide behouden
een florale neus; van zomergele bloem tot meiklokjes.

Een mateloze bewondering hield ik
over voor deze dame van 20.000 flessen per jaar. Toen ze vertelde hoe de oude
pers uit 1885 nog steeds gebruikt wordt (geen druk op het knopje, wel voeten in
het sap, balken draaien – duwen – trekken – heffen) en waarom (omdat het eiland
bij technische problemen niet direct vervangstukken bezit), dacht ik aan het
grotere bedrijf dat ik eerder die week bezocht: Vega Norte. Twintig jaar oude coöperatieve
in het noorden, productie 400.000 flessen per jaar, oogsten van 245
druiventelers. Hier geen gebrek aan druiven, aan assemblage mogelijkheden, dus
aan constante productie. De fameuze tea
wine
mocht ik bij Vega Norte proeven. Maar evengoed zitten ze hier met
technische uitdagingen: de productie en verkoop nemen jaarlijks toe en er wordt
gezocht naar plaatsuitbreiding. Nergens bij de lokale handelaars op het eiland zag
ik op een half uur zoveel klanten over de vloer komen. De kolonie Duitsers en
lokale Palmero’s smaken Vega Norte, wellicht ook de onklopbare prijzen voor de
eiland-assemblage wijnen.

Op dit eiland moet je wandelen,
langs gestolde lava die rakelings langs pie
franc
wijnranken stroomde. Al stappend wordt de vraag opgelost hoe één
druif, de zure palomino van de sherry, zo’n gedaanteverwisseling kan ondergaan
in de huid van listan blanco.

Info: Vinos La Palma



Etiketten en visuals

Kennis delen Posted on Sun, January 14, 2018 20:16:55

Eén uitdager was nodig voor dit artikel. Een bezoeker op de
beurs die mijn wijn smaakte maar nog meer onze discussie over visuele marketing.
Etiketten. Flesvorm. Lettertype en logo. Stond ik niet de mooiste labels van de
beurs te promoten, nl. die van Albamarina, dan had ons geprek wellicht de
wending van wijnbouwer vs. Europese subsidies genomen. Een interessante man met
open geest en zalige bulderlach, Hans-Peter Schoonenberg. “Schrijf dat nou es
allemaal op” wakkerde hij mijn uitgedaagde ego aan, nadat we hadden bekeken hoe
mijn buren zich presenteerden. Links: klassieke flessen met lettertype
aangepast aan de gewichtige appellatie, drie dagen lang mooi in lijn gezet.
Rechts: onstapelbare bommen die de vernieuwing van varietals aan de man bracht,
elke dag slordiger op tafel verspreid. Achter ons, ach god, ik moet het bij
naam noemen: barolo’s in flessen die je in de kerstboom hangt, maar niet koopt voor
het inzicht van de wijnboer. Wel elke dag netjes volgens fleskleur (purper!
roos!) gestationeerd. Dat Hans-Peter
zich de moeite troostte om zelfs maar 10 minuten aan ons standje te vertoeven,
had alles te maken met de boodschap die eigenaar Mario Notaroberto hem gaf: het
label met de gouden eikels en de naam Ariddi, wees resp. op houtopvoeding
(aglianico op foeders) en tannine (aglianico tout court). Namen krijgen
betekenis, logo’s een onuitwisbare indruk. Albamarina is Italiaans voor “aube
sur mer” of “ochtendstond op zee” en kijk toch es dat pictogram… Vlinders en
parentale linken vinden hun eerbetoon, de wijnmaker schiet een pijl in het hart
van de klant.

En daar gaat het om. Een gewichtige
wijnschrijver zei vorig jaar over een Belgisch etiket dat het nooit de markt
zal penetreren. Ik kwam in een
groentewinkel vanochtend, op 40 km van het wijnbedrijf, en herkende de fles
meteen. De wijnmaker had me zijn etiket in audio en video uitgelegd en ik
respecteerde zijn kleurige keuze. En vooral: ik had de fles in de winkel opgemerkt
en zijn verhaal herinnerd. Hans-Peter heeft gelijk: visuals zonder verhaal en uitleg bevatten
zelden een opwindende wijn.



Ambassadeur Champagne 2018

Champagne Posted on Tue, November 07, 2017 17:57:18

Het begon met enkele aanmoedigingen om in te schrijven voor
de competitie Ambassadeur Champagne. Ik dacht dat ik de grote lijnen over de
vinificatie van champagne kende, tot op het moment dat ik besliste deel te
nemen.

Thema voor 2018: dégorgement en dosage. De vragenlijst en
korte dissertie die met de kandidatuur gepaard gingen, brachten twijfel over
wat ik precies wist en de berg van details die ik nooit eerder aanraakte. Wat
een dagtrip werd dit.

Heerlijk studeren op het onderwerp waar ik al jaren over
lesgaf. Het overbrengen van de procedure in de meest eenvoudige bewoordingen
leek in de verste verte af te staan van de details van het champagne maken. Ik
nam er technische boeken bij, bezocht champagne producenten, had vragenlijsten
op basis van het lastenboek waar ik vele noodzakelijkheden had gehighlight.
Hoezo geagregreerde persen, hoezo percentages van chaptalisatie, hoezo het
vrijgeven van reserves, hoezo hoezo hoezo?!

Het werd snel duidelijk hoe mijn theoretische veronderstellingen
een andere taal hanteerden van het jargon van de man op het druivenveld. Ik
sprak Chinees, de champagne maker Latijns. Het is door toevallige, onverwachte
tussenkomsten dat ik begreep dat de wetteksten die champagne omkaderen, een
andere realiteit belichamen dan de vragen die ik, puur voor het theoretische
inzicht, kon stellen.

Mijn begrip en bewondering voor champagne werden er alleen
maar groter door. De techniciteit en grond-eigenheid van champagne zijn zo
uniek, dat champagne makers ze door en door belichamen. De wetteksten, in de
vorm van lastenboeken, zijn strikt en onverbiddelijk. Toch is er een ongekende
diversiteit, waar ik nog maar het tipje van de ijsberg had gezien. Vanop een
afstand, met de verrekijker.

Zo goed als ik kon bereidde ik me voor. In Amsterdam
organiseerde Perswijn de ongeëvenaarde Tour de Champagne, net voor de finale.
Daar leerde ik de onnavolgbare Michiel Demarey kennen, de ridder, de
Champagnist. Ik verloor mezelf in dosages, prise de mousse, Krug en Veuve en een
andere Veuve en tientallen onafhankelijke champagne huizen die onberispelijk
mooie flessen op de markt brengen.

De finale haalde ik, maar ik bleef laureate. Gelukkig maar,
want ik word tenminste niet op falingen afgerekend. Integendeel, ik zal nu
lesgeven aan professionelen en nooit meer champagne op dezelfde lijn zetten als
“andere méthodes traditionnelles”. De afgevaardigde van het CIVC zei me na de
concours, dat ze tijdens mijn proef het gevoel had dat ik champagne wàs. “Ik
belichaamde de druiven en het geweld van de vinificatie”. Een mooiere erkenning
van hoe ik in het wijnwereldje sta, kon ik niet krijgen. Ik was het, die de
prise de mousse onderging. Ik was het, die vocht tegen de oxidatieve shock. Ik
ben het, die het onderwerp nooit meer loslaat.

Ieder die geïntrigeerd is door deze concours Ambassadeur
Champagne, raad ik aan om deel te nemen. Het is een trip voor de obsessed, een
streling voor het ego. Of ik zelf nog deelneem, laat ik in het midden. Het is
en blijft een competitie, waar een leergierige strijdlust moet passen in een
strikt kader. De compensatie is niet niks, een week tussen de goden in
champagne voor de Europese finale, maar onder de radar ontdek ik intussen
tergend mooie proeverijen …



Taittinger: verslag van een bezoek (oktober 2017)

Champagne Posted on Tue, November 07, 2017 17:44:24

Grande Maison Taittinger,
négociant-manipulant met bijna 300ha wijnareaal, is de bewaarder van 1800 jaar
geschiedenis. De krijtkelders, door de Romeinen uitgehouwen in de derde eeuw en
nog steeds in gebruik, werden expliciet vermeld door Unesco. In 2015 werden de
“Coteaux, Maisons et Caves de Champagne” als werelderfgoed erkend.

Meer nog dan geschiedenisbewaarder, is Taittinger ondanks een kort vreemdgaan
in 2005 opnieuw succesvol in familiale handen. Pierre-Emmanuel Taittinger is
zich bewust van deze historische erfenissen en van de eisen van de markt. Hij
betrekt één van zijn twee dochters en zoon nauw bij de commerciële
beslissingen. Dochter Vitalie, letterlijk de verpersoonlijking van de naturel français,
verschijnt steeds vaker op promomateriaal voor de Taittinger champagnes. De
andere dochter Virginie creëerde intussen haar eigen champagne merk.

Ook niet onbelangrijk voor een groep
wijnreizigers: Taittinger zet de deuren open op zondag. Wij waren gezien de
toeloop van bezoekers gezegend met een privé-tour, dankzij de tussenkomst van
invoerder Va.s.co.

Een educatief filmpje visualiseerde de
verstrengeling van aardse en katholieke macht in de middeleeuwen: de hertogen
van regio Champagne wijdden de kerk aan de heilige Nicaise (aartsbisschop in
1231) in de 13e eeuw. Bij opgravingen werden muren van de abdij
ontdekt, vernield tijdens de Franse revolutie, bovenop en naast de tien eeuwen
oudere Romeinse kalksteengroeven. Al die elementen komen terug in de huidige
cuvées: de prestige champagne van Taittinger heet Comtes de Champagne (Thibault
IV is de inspiratie voor de “hertogen”) en 10% van de totale productie trekt de
mousse op fles in de 17 tot 20m diepe crayères. Niet te missen bij een bezoek:
de schachten waarlangs de Romeinen kalksteen opdiepten. Deze werden uiteraard
verstevigd, de vrees voor instorting is ongegrond. Er liggen tenslotte ook
miljoenen champagnes te rijpen, geen miniem detail voor de verzekeringen.

De Cave Saint-Nicaise is
de bezoekruimte, de Cave de la Justice de plaats waar
keldermeester Loïc Dupont en opvolger Alexandre Ponnavoy geen seconde wijken
van de productie: de andere 90% komt ernaartoe voor vinificatie, assemblage,
rijping, dégorgement en expeditie.

We kregen alle tijd om vier
emblematische Taittingers te proeven. Tijd was nodig, om het geweld van de
ontkurking en de koude serveertemperatuur te temperen.

We begonnen met de Prélude des
Grands Crus
, een cuvée gecreëerd in 2000 uit assemblage van 11 GC percelen.
Een gelige schittering en riipe neus (nat krijt, zwavel, vlezig, zanddeeg,
gegrilde nootjes maar ook vers citrussap) verraadden een langere periode sur
lattes. Voor de smaak speelde een hogere temperatuur in het voordeel: we kwamen
bij de eerste proef niet verder dan “citroen/-sap (bitters en zuren), stevige
sprankel op de papillen, vlezig en droog” maar dit harmoniseerde na 15 minuten.

De Brut Réserve, de
klassieker van Taittinger met 40% chardonnay – 35% pinot noir – 25% pinot
meunier uit 35 crus (huidige fles op de markt is voornamelijk 2012), blijft de
fles voor de meerwaardezoeker in de meest vermarkte champagnes. Ook hier komt
de goudgele kleur terug, met iets meer vers exotisch fruit (kiwi, papaya)
rondom gist- en lactische aroma’s. De zachte, sensuele ervaring op de tong is
een bron van complexiteit: fris ongezoet appelsap, gember, peper, evenwicht in
de smaakcirkel en ronduit sexy.

Les Folies de la Marquetterie verwijst naar het Château de la Marquetterie
in Pierry en de vier hectare wijngaard (“Les Folies”) waarvan Taittinger sinds
kort een monocru produceert. Geen assemblages van percelen dus, wel van
druiven. 55% pinot noir op foeders gevinifieerd + 45% chardonnay, vijf jaar sur
lies. Een florale, vette, honing-nat kalkige neus en een mooie dosis ijzer,
gember, gras, rijpe gisten in de mond. Een champagne die nostalgie opwerpt, en
de mond doet wateren.

Comtes de Champagne 2006 werd de afsluiter. De vorm van de fles is een
kopie van het artefact dat werd opgediept uit de middeleeuwse kelders, onder
copyright van Taittinger. Acht tot tien jaar sur lies en onder liège-muselet,
al die jaren tweemaal per week geremueerd. Chardonnay uit vijf Grand Cru Côte
des Blancs-dorpen. Zoals dat gaat met extreem lange gisting: de cordon was
delicaat en beperkt, maar wel persistent. Het boeket van wax, nat krijt,
patisserie met gekonfijte abrikoos en zoute gegrilde nootjes beloofden een
geweldige lange finale in de mond. Een vette en vlezige aanzet lieten
impressies van walnoten door, later van champignons en gedroogde abrikoos.
Twintig minuten later en na herproeving van bovenstaande cuvées kwamen er droge
leisteen en metalen, gember en belegen gouda bovenop. De allerlaatste slok,
voor het verlaten van de privé degustatiezaal, was als van een chartreuse.
Wereldschokkend mooie cuvée die zich niet laat “vangen” door ongeoefende
paletten. Ikzelf sta nog maar aan het begin van mijn champagne-carrière, maar
de Comtes de Champagne hoop ik weldra te kunnen vergelijken met even complexe
genialiteit van vinificatie.

Met dank aan Wim Van Goethem van VAS.CO voor het organiseren van het
privé-bezoek.



Drappier: Avant tout, avant-garde!

Champagne Posted on Fri, August 11, 2017 15:11:44


Licht beschaamd stond ik in Urville voor de trappen van
Maison Drappier. Letterlijk klein, want drie meter hoger bevond
zich de miljoenenproductie van het champagnehuis waar ik al jaren mee werkte en
waar ik NOG NOOIT was langs geweest.

Maison Drappier heeft een bijzonder verhaal. Het brengt elk
jaar 1,6 miljoen flessen op de markt, de capaciteit van een kleine Maison de
champagne
*. De gelijkenis met een Maison gaat verder: van de 120 ha
druivenranken die vruchten dragen voor Drappier champagne, is er 60 ha onder
“location” bij récoltants. Toch is de familie nooit in de verleiding gekomen
om de productie naar een champagne-hoofdstad over te brengen, noch om het
bedrijf uit handen van de familie te geven. Niet dat het aanbod er niet was…
een deel van de premium champagnes rijpt trouwens sinds 1988 in een
ondergrondse gang in Reims, in flessen die vertrekken vanuit Urville. De caves in
de Aube zijn historisch even interessant als die onder de steden Epernay en
Reims, maar minder diep, minder vochtig en minder koel. De natuurlijke rijping
in de krijtgangen van het noorden doet de grote cuvées van Drappier alle eer
aan.

Om maar te zeggen: de familie Drappier beslist geheel
onafhankelijk van mogelijke aandeelhouders over de champagne Drappier. De
achtste generatie is stilaan aan zet: Hugo, jongeman van 26 jaar, denkt na over
de uitdagingen van de toekomst en het staat vast dat die tijdig, inventief en
innovatief worden aangepakt, zoals het traditie is bij Drappier. Vader Michel
nam alvast het besluit om 1/3 van de wijngaarden in productie bij Drappier naar
biologische wijnbouw om te schakelen. Andere
nieuwigheid: de vorm en structuur van de flessen. Kortere hals = minder
oxidatie. Filter in de glasstructuur van de transparante flessen = minder
lichtpollutie en dus tragere veroudering. En, natuurlijk, wordt met geen vinger
geraakt aan de 50 are aan arbanne.

De provocaties en avant-garde aanpak van de Drappiers sinds
de eerste generatie (zich in 1808 in Urville vestigen, in de Côte des Bars, een
regio die pas sinds 90 jaar tot de regio van champagne behoort. of nog: voluit
kiezen voor pinot noir, op een moment dat “champagne” net beslist had om zo wit
mogelijk te zijn) blijken een kenmerkende constante doorheen de jaren. Vandaag
hoor je een koppige, glimlachende, overtuigde en overtuigende Michel praten
over de redenen waarom mrc geen optie is voor hem, waarom hun sulfitages nooit
meer dan 35mg bedragen (en hoe de state-of-the-art persen van Coquard daaraan
bijdragen), waarom de liqueurs de dosage tot 30 jaar oud mogen zijn en hij dus
een réserve perpétuelle nastreeft, waarom de liège+agraphe voor de Jéroboam
2006 en Mathusalem wél mag, waarom elk perceel apart wordt gevinifieerd, wat
het eiken ei daar staat te blinken en
waarom samenwerkingen in het buitenland nooit onder de naam van Drappier
gebeuren.

Een rondleiding in de droge, best aangename gangen in
Urville bracht me tot veel vragen die alle geduldig en voorbereid werden
beantwoord. “Je vais pas te
vouvoyer, ça te dérange pas?
” “Tu as besoin de combien de temps pour tes
questions, 20 minutes?
30 max ? ». Drie uur later en het ijs
in duizend stukken gebroken, was ik een spons die zich volgezogen had met kennis.

Ik was uiteraard te laat op de volgende afspraak, maar ik
had zonet een kleurrijke, mensverheffende ontmoeting gehad.
Niet één, wel 6. Grootvader André had over zijn vriendschap met Paul Bocuse
verteld, Michel was nieuwsgierig naar de literatuur in mijn koffertje,
kleinzoon Hugo luchtte zijn hart: “ik werk hard om te weten hoe het op papier
allemaal zit, maar ik ken (nog) niet dezelfde verhalen uit het verleden”. Ach,
in het Frans klinkt het allemaal beter.

Het zit helemaal goed met Drappier. Ze leken verbaasd dat ik
het begrip “avant-garde” kleefde op hun business sérieux, maar zeg nu zelf…

Degustatie:

Brut Nature (pinot noir): vers groenkruidig, vlezig in de
neus. Rijpe citrus over heel het palet met gember in nasmaak.

Brut Nature rosé (pinot noir saignée): aardbei en ander rijp
tot dtoog geconfijt fruit, lichte smaken van fermentatie, lineair bitter,
aangenaam zacht pikant in de nasmaak.

Carte d’Or (de trots van grootvader André: 80% pinot noir,
15% chardonnay, 5% pinot meunier): rijpe abrikoos en rauw vlees in de neus,
bitters en zuren geïntegreerd en ook fris, weer met gember in de nasmaak.

Quattuor (« Blanc de Quatre Blancs » 25%
arbane, 25% petit meslier, 25% blanc vrai, 25% chardonnay, alle samen
gevinifieerd. 7 weken na dégorgement) : grijzig-gele tint met
extreem fijne belletjes, krijt, rijp geel fruit, vers vegetaal, en licht vineus
in de neus, heel droog en pompelmoes in de mond met nette afdronk van -alweer-
gember.

La Grande Sendrée
2008 (55% pinot noir, 45% chardonnay. 1/3 van de assemblage 9 maanden op
fouders, 7 jaar sur lie. Bio zonder certificaat) : Magistraal. Geen
gember ditmaal.

*De Maisons de Champagnes, samen met de Grandes Marques de
Champagnes, zijn négociants (meestal négociant-manipulant NM omdat ze ook eigen
wijngaarden bezitten) die sinds de 18e eeuw hun champagne productie in Reims en Epernay onderbrachten. Vele werden buiten de stichtende familie
overgenomen en brachten daardoor meer commerciële en industriële kennis in de
champagne wereld. De Maisons zijn traditioneel partner van de druiventelers (récoltants,
gegroepeerd in de Syndicat Général des Vignerons de Champagne) van wie ze
druiven aankopen en met wie ze op gelijke basis deel uitmaken van de overkoepelende
Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne . Informatieve websites: Maisons Champagne en Syndicat Général des Vignerons de Champagne



Lastenboek en (slechts enkele) uitdagingen

Champagne Posted on Fri, August 11, 2017 14:56:37


Wanneer je je verdiept in de vinificatie van champagne, met
wat achtergrond van wereldwijnen die de “methode
tradtionnelle
” toepassen, is de conclusie dat deze laatste term, behalve
voor Cava en Franciacorta, nauwelijks meer om het lijf heeft dan de tweede
fermentatie op fles en een minimumperiode sur lie. De méthode champenoise, nog steeds nonchalant in een adem genoemd met
de traditionnelle, is van een ander kaliber. Een kaliber met de vorm van een
lastenboek dat weinig plaats laat voor interpretatie, met een geografische cultuur
die ontzettend beschermend is, een controlerend orgaan dat dag op dag actief is,
een intern netwerk dat iedere speler in Champagne determineert.

Volgens Jean-Marc Séleque wordt jaarlijks 0,1% van de
champagnemakers uitgesloten van de appellatie, wegens praktijken die niet
conform zijn aan de regels (van het fameuze lastenboek). Op ruim 5000
druiventelers is dit heel weinig, omdat de controles eerder stimulerend en
collegiaal dan vermanend willen zijn. Wat vermeden moet worden zijn zowel overproductie
(kwaliteit van de druiven) als gebrek aan productie (de opslag van
reservewijnen is gelimiteerd, maar voldoende om jaarlijks 25 tot 30% toe te
laten in de productie van bsa champagne).

Ondanks het zware lastenboek wordt champagne vandaag
uitgedaagd om de toekomst in te schatten: de klimatologische veranderingen
dwingen tot reflectie over het gedrag van druivenrassen in een warmer klimaat. Plus:
de kritische wijndrinker wordt milieubewuster.

De grote frustratie, een eeuw geleden, was het koude klimaat
dat de champenois moesten trotseren. De wijnen met aanzien, die van de regio’s
in het zuiden, hadden allemaal een hoger alcoholgehalte en een
aanzienlijke moelleux. Twee kenmerken die Champagne van nature niet had. Er
werd een oplossing gevonden in de samenstelling van de reservewijnen: cognac en
geconcentreerde zoetere druivenmost, nog aangelengd met suiker uit biet of
suikerriet. André Drappier herinnert zich nog de tijd dat hij bonbonnes van
cognac Pradier ontving, om aan de Drappier van de jaren ’50 toe te voegen. Zoon
Michel, huidig zaakvoerder, vertelt het smakelijk en met gevoel voor nuance. De
toon dezer dagen is die van minder alcoholische, “frisse wijn”-champagne; daar
hoort geen cognac meer bij. Ook de verbeterde geconcentreerde most heeft
Michel, na kortstondige experimenten, afgewezen: de moût concentré rectifié
veranderde de identiteit van zijn basiswijnen.

Als het behoud van de frisheid van de basiswijnen nu
geslaagd is, dan duikt het spook van de klimaatverandering op: hoe (over)rijp
dreigen pinot noir en chardonnay te worden? Krijgt de pinot meunier niet te
veel confit? Omdat dit trio druiven
historisch tot de meest geslaagde/gesmaakte cuvées kwam, werden andere druiven
zoals de pinot blanc, arbanne, petit meslier massaal verlaten. Gaarden werden
uitgerukt, want de druiven kennen een moeilijkere teelt en bleven zuur, al
kreeg (en krijgt) de pinot blanc nog enigszins krediet. Momenteel zijn er
discussies aan de gang om arbanne en petit meslier opnieuw plantrechten te
verlenen: in de nabije toekomst krijgen we dus iets meer arbanne, die fris
blijft ook in hete millesimes, dan de huidige 0,5ha die in de Aube
achterblijven.

En er is de kritische minderheid, de wijnfanaten die geen
genoegen meer nemen met ijzige bubbels en suikerrest die de basiswijn
verbergen. Champagne, op veel trager tempo dan de andere Franse wijnregio’s,
beseft dat de consument zijn recht van inzage opeist. Deze wil de naakte wijn
zien en begrijpen om er thuis zorgeloos van te genieten. Met als gevolg dat de
“chemische –ciden”-helicopters de wijngaarden niet meer massaal overvliegen,
dat biocertificaten* en stempels van Haute Valeur Environnementale een toenemende
afzet kennen in Champagne, dat klanten worden geïnformeerd via allerlei media. De
open attitude creëert een wereldwijd kwaliteitsminnend publiek waarvan verwacht
wordt dat het zich sinds de crisis van 2008 trouw aan het unieke product zal
binden.

*De “bio’s” zijn 9% van het totaal aantal wijnmakers in Frankrijk,
in Champagne leeft 1,5% de bio voorschriften na. In 2015 was 486 ha van de
champagne wijngaarden bio, waarvan 129 in conversie, in handen van 113
domeinen. Dit was een stijging van 11% tegenover 2014. Cijfers van de Association
Interprofessionnelle des Vins de l’Agriculture Biologique de Champagne en van
Agence Bio.



Next »